# Sular Çekilince — Nedim Aksoy

> Turkish → English. Source above, translation below, by paragraph.


## CH01 — Bir — Taşlar

**CH01.001** · APPROVED

Sular çekildiğinde iskelenin altındaki taşlar görünürdü. Çocukken onları sayardım; her yıl bir tanesi eksilirdi, her yıl deniz bir tanesini daha alırdı.

When the waters drew back, the stones under the jetty showed themselves. As a child I used to count them; every year one was missing, every year the sea took one more.

---

**CH01.002** · APPROVED

Babam buna alışmak derdi. Ben kaybetmek derdim. İkimiz de haklıydık, ama o benden daha sessizdi.

My father called it getting used to it. I called it losing. We were both right, but he was quieter about it than I was.

---

**CH01.003** · REVIEWED

«Bu sene kaç tane?» diye sordu, sırtı bana dönük, ağı onarıyordu.

"How many this year?" he asked, his back to me, mending the net.

---

**CH01.004** · REVIEWED

«On yedi.»

"Seventeen."

---

**CH01.005** · REVIEWED

Elleri durdu. Ağın gözü parmaklarının arasında asılı kaldı. Sonra devam etti, sanki hiçbir şey duymamış gibi.

His hands stopped. The mesh hung suspended between his fingers. Then he carried on, as though he had heard nothing at all.

---

**CH01.006** · REVIEWED

O yaz limanı kazdılar. Derinleştireceklerdi, büyük tekneler girebilsin diye. Kimse çıkanları konuşmadı.

That summer the harbour was dredged. They were going to deepen it so the big boats could come in. Nobody talked about what came up.

---

**CH01.007** · REVIEWED

Ama ben gördüm. Sabah erken, herkes uyurken, iskelenin ucunda durup baktım: çamurun içinde, yılların suyun altında sakladığı şey artık saklanmıyordu.

But I saw it. Early in the morning, while everyone slept, I stood at the end of the jetty and looked: there in the mud, the thing the years had kept hidden under the water was not hidden any more.

---

**CH01.008** · REVIEWED

Babam o sabah beni orada buldu. Hiçbir şey sormadı. Sadece elimi tuttu ve eve götürdü — ve kırk yıl boyunca ikimiz de o sabahtan bir daha söz etmedik.

My father found me there that morning. He asked nothing. He only took my hand and walked me home — and for forty years neither of us spoke of that morning again.

---